Je denkt dat morele moed betekent dat je ergens voor gaat staan. dat je een rechte rug hebt. een overtuiging. een helder idee van goed en fout… maar guess what? dat is precies wat het niet is.
Morele moed is niet dat je dapper met een vlag op een barricade staat te zwaaien en zegt: hier sta ik en ik ga niet weg.morele moed is eerder de moed om niet te weten, om geen houvast te hebben, om te bewegen zonder meteen een conclusie te hebben.
Want de realiteit is dat je er vaker naast zit dan je lief is. dat de situatie elke seconde verandert. dat jouw waarheid van gisteren vandaag een ander verhaal vraagt.
En als je daaraan dan toch vast blijft houden? Als je denkt: ‘maar dít is wat klopt!’ dan zit je dus gewoon vast in je eigen ego. Want wie zegt dat het klopt? Wie zegt dat jij het snapt? Niemand.
Precies niemand!
Mensen met morele moed hebben daarom vaak een soort radar. Ze voelen aan hun water dat er iets niet klopt. Maar hier komt het lastige: als je niet leert luisteren naar hoe iets zich ontvouwt, dan ga je in een reflex. En die reflex is meestal niet zo handig op dat moment. Dan ga je dingen doen als overtuigen, forceren, redden of gelijk willen hebben.
En je kunt wel raden wat er dan gebeurd. Dan zetten mensen hun hakken in het zand.
Niet omdat jij ongelijk hebt, maar omdat je hun ruimte wegneemt. En je kunt niet samenwerken als je geen ruimte overlaat voor een beweging die groter is dan enkel jijzelf.
Moed is daarom in de basis iets heel simpels. Het is blijven staan in het ongemak. Maar ja, dat is lastig, hè? Niet direct iets fixen. Niet meteen een punt willen maken. Niet wanhopig zoeken naar hoe je het moet oplossen.
Gewoon zitten in de chaos en zeggen: oké, laat maar even komen. Dat vraagt meer moed dan welk heroïsch verzet dan ook. want dit betekent: dat je niet weet hoe het verder moet (en dat is oké). Het betekend dat je niet weet wat er gaat gebeuren (en dat is oké). En dat je erop moet vertrouwen dat de beweging zichzelf wijst (en dat is fucking moeilijk).
Niks forceren dus. Niks kapotdenken. Niks in de plooi willen houden.Gewoon aanwezig blijven…
Ik hoor je bijna denken nu: ‘Maar dat is echt niet genoeg!”
Jawel, dat is het wel. Want als je echt aanwezig blijft, en echt voelt wat er gebeurt, dan ga je precies op het juiste moment precies het juiste doen. en dat voelt dan niet als een bewuste keuze, maar als iets wat al lang bezig was zich te vormen.
Dat wat mag gebeuren is als het getijde. Het was al in wording, je zag het alleen nog niet. En dat voelt wellicht moeilijk om in de praktijk te brengen. Maar het is de enige moed die telt.