Businesscoaches hameren erop dat je moet laten zien wat anderen voor positiefs over je zeggen.
Vraag om reviews. Deel screenshots. Laat je succes bewijzen door de woorden van een ander. Niet omdat je opschept, maar omdat het werkt. Want mensen volgen mensen die gevolgd worden. Zó werkt het spel.
En ja, het werkt. Maar wat als dat precies het probleem is?
Wat als het continu verzamelen van bewijs ons weghaalt van zien wat werkelijk waarde heeft? Wat als het delen van ‘resultaten’ de aandacht verlegt van de ervaring naar de opbrengst en van het relationele naar het functionele?
Dan vergeten we misschien waar het in de kern om ging. Niet om impact als meetbaar gevolg, maar om afstemming in het moment. Niet om anderen overtuigen, maar om samen te ontdekken. Niet om bewijzen dat je ertoe doet, maar om tevoorschijn komen als mens in contact. Precies daar waar nog niets vastligt, nog niets gelabeld is, nog niets ‘af’ hoeft te zijn.
Als je mij vraagt wie er impact hebben gehad in mijn leven dan waren het vaak niet de mensen die op korte termijn iets wisten te bereiken. Niet de diëtist, niet de sportinstructeur, niet de logo maker. Het waren de mensen die een vraag stelden die me vijf jaar later nog raakten. De mensen met een andere kijk op het leven waardoor ze een ‘waarheid’ konden weergeven die ik nog nooit voor mogelijk had gehouden (maar op dat moment wel met me meeleefde als mogelijkheid. En de mensen die een talent in me herkenden waarvan ik dacht dat ik het niet eens had. (overigens hadden deze mensen ook deze eerdere beroepen kunnen hebben, dus daar gaat het niet om).
Wat ik wil zeggen is dat het in een wereld die draait op dopamine, algoritmes en bewijsdrang, het lastig is om te zien waar het echt om draait in het leven. En toch weten we het allemaal. Als je mensen vraagt om wie belangrijk voor hen is geweest in het leven dan wijzen ze naar die ene leraar die hen echt zag. De oom die in hen geloofde. De wildvreemde op vakantie die ineens je blik deed kantelen.
Dus laten we stoppen met het wanhopig verzamelen van likes, feedback en bewijs. Niet omdat ze fout zijn, maar omdat ze de blik versmallen. Ze vernauwen waardevolheid tot iets wat alleen zichtbaar wordt als het beklijft, verspreid, gedeeld, herkend wordt. Terwijl veel van wat echt betekenisvol is, stil blijft. Het is ontvankelijk. Intiem. Traag.
Dat is lastig te verkopen. Het lijkt vaag. Onprofessioneel zelfs. Maar misschien is dat precies wat onze tijd nodig heeft: mensen die weigeren om zichzelf te vermarkten, en die in plaats daarvan zichtbaar maken hoe dat vermarkten werkt. Wat het oproept. Wat het doet in je lijf. In je relaties. In je ideeën over jezelf.
Niet als aanklacht. Maar als uitnodiging.
Want misschien zit daar het bewijs wat echt werkt: in de manier waarop we aanwezig zijn, niet in wat we achteraf laten zien. In hoe we elkaar werkelijk ontmoeten, zonder formats, zonder samenvattingen, zonder strategie.
Niet delen wat werkt, maar leven wat waar is.