Het is tijd om het leven lief te hebben.
Jezelf ook. En elkaar.
Want we hebben geen leven.
We zijn het leven.
Welkom thuis!
HOI! IK BEN XANDRA
Oprichter van De Wereld van Morgen.
Wijsheidszoeker. Improvisator.
Grijs inmiddels. Mens vooral ook =)
Als iemand me vroeger vroeg wat ik later wilde worden, zei ik vaak zoiets als oud en gelukkig. Dan kwam er een vragende blik, gevolgd door de vraag “Nee, wat wil je écht worden?” Alsof het leven uiteindelijk om geld of succes zou moeten draaien en samen gelukkig oud worden niet zo ongeveer het belangrijkste zou kunnen zijn wat we als samenleving nastreven.
Mijn achtergrond in de microbiologie, biologie en pedagogiek gaf me later woorden voor iets wat ik als kind misschien al aanvoelde. Leven en leren gebeurt niet in afzonderlijkheid, maar in samenwerkingen. Dat vraagt iets anders van ons dan voortdurend proberen het leven naar onze hand te zetten. De kunst om aandachtig aanwezig te zijn. Ongemak toe te laten zonder het onmiddellijk te willen oplossen. Mee te bewegen met het leven, ook als we niet weten waar het naartoe gaat. En plezier te vinden in wat zich onderweg aandient.
Toch worden deze vermogens voortdurend ondermijnd door onze neiging om alles meetbaar, voorspelbaar en oplosbaar te maken. Manieren van denken en doen die veel helderheid in gecompliceerde situaties hebben gebracht, maar inmiddels ook in de weg zitten. Gewoonweg omdat het leven zelf niet gecompliceerd is, maar complex.
Wat gebeurt er als we daar last van krijgen? Als we moe worden, onzeker of bang om fouten te maken? Dan krijgen we een cursus aangeboden om beter grenzen te leren stellen. Assertiever communiceren. Of emoties reguleren. We blijven vaardigheden toevoegen om beter te functioneren in een wereld waarvan we de vanzelfsprekendheden nauwelijks ter discussie stellen.
En op organisatieniveau gebeurt hetzelfde. We trainen in feedback geven en ontvangen, stellen gedragscodes en omgangsregels op en vertrouwenspersonen aan. Zetten verandermanagementtrajecten in om weerstand te verminderen en organiseren teamdagen om verbinding en onderling vertrouwen te versterken. Allemaal voorbeelden van zaken die we toevoegen om het functioneren te verbeteren, terwijl de onderliggende vanzelfsprekendheden buiten beeld blijven. We leren bij, terwijl we misschien juist iets moeten áfleren.
Daarom werk ik anders. Ik kijk naar mensen en organisaties als levende, voortdurend veranderende verbanden waarin omstandigheden, regels en relaties elkaar wederzijds vormen. Vanuit dat besef kunnen zich nieuwe manieren van leren en organiseren ontwikkelen die veerkracht stimuleren en zorgen voor innovatie en duurzame bloei op de lange termijn.
Want misschien moeten we ons niet alleen afvragen wat ieder van ons later wil worden, maar ook wat voor wereld we ondertussen samen aan het worden zijn.
1 - OP - 1 SESSIE
Dit aanbod voor wie denkt: "Ik wil wel eens met Xandra gaan praten". Geen coaching, wel professionele reflectie. €395,- voor 2,5 uur.

Xandra vertelt niet, maar verhaalt. Ze duwt niet, maar laat je bewegen. Ze kijkt je niet aan, maar laat je in haar ogen kijken om jezelf te zien.
Xandra zet je in beweging, letterlijk en figuurlijk, met haar kennis, inzicht, betrokkenheid, humor en theatertalent.
Ik ben een ontzettend kennisgeoriënteerd persoon en heb daardoor in het verleden bar weinig écht geleerd. Theorie kon wel 'de spons in mij' bedienen met informatie maar hield tegelijkertijd de rem op onbevangenheid en lol.
Door de opleiding ben ik tot inzicht gekomen dat een ervaringsgeoriënteerde aanpak veel meer zelfkennis, plezier en lucht brengt.
Hé MorgenMaker
Onze westerse cultuur is ingericht op standaard werkwijzen en individuele problemen. Voor wie de verweven natuur in het snotje heeft zet daar waarschijnlijk vraagtekens bij.
Misschien dat je daarom best wel werkwijzen wilt leren, maar in de praktijk graag intuïtief toepast wat er in de situatie echt nodig heeft. Of dat je met liefde je afval in verschillende bakken gooit, maar dat je ook voelt dat dit lang niet genoeg is.
Jij kijkt verder dan je neus lang is. Dat heeft niets te maken met 'moeilijk doen', 'te gevoelig zijn' of 'te complex denken'. Er is dan ook geen cursus nodig als je dieper doordenkt, breder kijkt, verbanden ziet, patronen opmerkt of systemischer kijkt dan de meeste van je collega's doen. Want wat jij doet (en hoe de wereld daarop reageert) zegt wellicht minder over jou dan over het wereldbeeld waarmee we onderwijs, zorg, organisaties en samenleving hebben ingericht.
Jij luistert naar mensen, maar let ook op de ruimte, de tijd, de regels en de geschiedenis die in een gesprek meekomen. Je luistert dieper en wijder zogezegd. En daardoor ontstaan andere gesprekken. Andere toekomstmogelijkheden. Dat werk haalt zelden de krant. Het verschijnt niet snel in jaarverslagen. Vaker leeft het voort in verhalen. Verhalen van degenen die zich gezien voelden of mensen die met plezier hun werk doen. En in de verhalen van al onze achter-achterkleinkinderen die van de aarde genieten.
Daar doe ik het voor.